Ko je Gojko Antić, puki Piroćanac ili književnik koji je promovisao istoriju svoga kraja?

Gojko Antić rođen je u pirotskom selu Pasjerač 1945. godine, poslednje godine trajanja kobnog Drugog svetskog rata. Škole je završio u rodnom Pirotu i susednoj Babušnici, dok je više obrazovanje nastavio da usavršava u na studijama u Beogardu, gde je i proveo veći deo života.

Iako se u pojedinim internet biografijama kao godina rođenja ovog Piroćanca pominje 1947. godina, u njegovim knjigama ipak stoji tačna godina, a to je 1945.

Ceo radni vek posvetio je književnosti, literaturi i novinarstvu. Bio je član Udruženja novinara i književnika Srbije. Kao književnik najčešće se iskazivao u esejistici i kritici. Voleo je da istražuje književnost u pirotskom kraju, što je u svojim delima i pokazao.
Koliko je bio svestran i poznavalac književnosti svedoči i činjenoica da je u svojim književnim prikazima pratio savremenu prozu i poeziju ne samo srpsku nego i crnogorsku te je zato i bio stalni književni kritičar podgoričke „Pobjede“.
Svoju prvu knjigu kritika objavio je sa 43 godine, 1988. pod naslovom „Iz knjige u knjigu“, a potom su se nizala i druga dela – knjiga priča „Pasjački blagdan“ 1990. godine, zapise i slike (pesme u prozi) „Živa sila“ 1991. godine, male eseje pod naslovom „T(r)ajana moć govorenja“ 1995. godine. Takođe, sačinio je izbor pripovedaka „Lice kao zemlja“ iz književnog dela Sretena Asanovića, kao i panoramu „Savremeni crnogorski pesnici“ za časopis „Most“, koji je izlazio na bugarskom jeziku 1992. godine. Tu je i izbor „Nova proza u Crnoj Gori“ koji je napisao za časopis „Spone“ 1992/93. godine.
Širi odjek je dobila knjiga „Velimirovići“ koju je objavio 1996. godine a radi se o poznatoj porodici koja je živela u Pirotu.

Antić o Džuniću

Kada se u bilo kom kontekstu govori o kulturi pirotskog kraja, neizbežno se mora krenuti od imena Slobodana Džunića, pisca koji je u srpsku književnost uveo pirotski kraj sa svim svojim jezičkim, sociološkim, etnološkim i folklornim osobenostima.
Gojko Antić za ovog zavičajnog pisca kaže: ,,Istina, iz bogatog folklora pirotskog kraja Džunić koristi stilsku suptilnost jezika, njegovu opštu, strukturalnu kreativnu ekspresivnost i psihoanalitičko tumačenje reči… On ima svoje zakonitosti, ritam, boje, osobenosti, lepotu, melodiju, zvukove, odraz i izraz duše jednog posebnog sveta i podneblja stare civilizacije; tek sa tim govorom taj svet jeste kakav jeste, ima svoj puni integritet.”

Prošlost svoga kraja prenosio slušaocima Radio Pirota i Radio Beograda

Ljubav prema rodnom Pirotu Antić je pokazivao kroz veliku zainteresovanost za njegovu prošlost, koje je kroz svoj rad verno prezentovao slušaocima radio talasa u Beogradu i Pirotu. Takođe je i u mnogim listovima i časopisima veoma često objavljivao seriju tekstova iz književne baštine Pirota, jedno vreme i stalno u crnogorskom listu „Pobjeda“.
Za svoje eseje prikaze, kratke priče i zapise više puta je nagrađivan. Između ostalog, za rukopisnu knjigu priča „Pasjački blagdan“ 1988. godine primio je nagradu „Isak Samokovlija“.
Pored toga što su njemu dodeljivane nagrade za književna dela i kritike, i on sam je bio deo mnogih stručnih žirija, poput onog 2001. godine na pirotskom Sajmu knjiga. Tada je svojim glasom doprineo da nagrada „Sveti Trifun“, za najbolje pojedinačno izdanje, dodeli Narodnoj biblioteci Srbije za delo Istorija manastira Hilandar Save Hilandarca, Srpskoj reči za za Istoriju ravnogorskog pokreta Koste Nikolića, Ars libriju, Nevenu i Narodnoj univerzitetskoj biblioteci Ivo Andrić iz Prištine za delo Vera i nacija Vladete Jerotića i Srpskoj književnoj zadruzi za Zbornik o Andriću. Nagradu Loza za kompletnu produkciju dobili su izdavači Srpska pravoslavna crkva i Car Dušan Silni.
Do svoje smrti 2002. godine radio je u Pirotskom zborniku kao saradnik, gde je objavljivao prikaze knjiga i eseja.

Lj.Marković

foto: internet